Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uczestnik - ultramaryna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uczestnik - ultramaryna. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 16 września 2010

"Rebeka"



O Hitchocku się słyszało. Ale jak do tej pory na słyszeniu się kończyło. Bardzo się więc cieszę, że miałam okazję zobaczyć jego film z 1940 - „Rebekę”. Tym bardziej, że był to seans zdecydowanie udany.

Każdy kto szuka tajemniczej, pasjonującej, przesiąkniętej grozą, niesamowitej i wciągającej historii, dobrze zrobi, jeśli obejrzy „Rebekę”. To niezwykły film z mroczną tajemnicą w tle. Z pewnością nie horror, ale wydarzenia mogą wydać się niepokojące. Trochę jakby powieść gotycka (w końcu to ekranizacja książki Daphne du Maurier) w filmowym wydaniu. Nie mogę się oprzeć skojarzeniom z „Jane Eyre”, a gdy weszłam na angielską Wikipedię okazało się, że nie jestem w tym odosobniona.

Młoda i uboga dziewczyna wychodzi za mąż za bogatego pana de Winter. Wkrótce zamieszkuje w jego wielkiej i pięknej posiadłości Manderley. Nasza bohaterka jest wyjątkowo nieśmiała, nieporadna i naiwna, a więc odnalezienie się na nowym miejscu sprawia jej wiele kłopotu. Tym bardziej, że domem zarządza nieprzyjemna i demoniczna pani Danvers, która wprost uwielbiała poprzednią żonę pana de Wintera – Rebekę. Druga pani de Winter czuje się ze wszech stron atakowana uwagami o doskonałości i urodzie Rebeki. Zaczyna myśleć, że nie dorasta jej do pięt, a jej mąż tak naprawdę kochał tylko pierwszą żonę...

To połączenie romansu, filmu grozy i kryminału. Dodajmy, że bardzo udane połączenie. Historia jest dobrze napisana i tego bardzo interesująca. Laurence Olivier w roli Maxima de Wintera był trochę drewniany, ale można to przeboleć. Film ma swoją klasę, styl i wielki urok. Ta ostatnia cecha jest też na pewno ściśle związana z faktem, że „Rebeka” jest czarno-biała, a ja przecież ogromnie lubię czarno-białe filmy.

„Rebeka” bardzo mi się podobała, oglądało mi się wprost wspaniale. Szkoda, że nie czytałam wcześniej książki. Muszę nadrobić.

wtorek, 31 sierpnia 2010

"Zakochany Szekspir"



Jak wskazuje już tytuł, film opowiada o miłości Szekspira (Jospeh Fiennes). Wielki dramatopisarz jest w twórczym dołku, słowa go opuściły. Poznaje jednak piękną arystokratkę Violę (Gwyneth Paltrow) i zakochuje się w niej bez pamięci. Ten romans przynosi mu natchnienie i Szekspir pisze jedną ze swoich najbardziej znanych sztuk – „Romeo i Julię”.

Widziałam „Zakochanego Szekspira” w jakimś artykule o najbardziej niezasłużonych Oscarach. Czytałam opinie, że ze wszystkich nominowanych filmów w 1999 najmniej zasłużył na statuetkę. Nie mogę się w tej kwestii jasno wypowiedzieć, nie mogę się wykłócać, bo widziałam tylko „Życie jest piękne”, które akurat uwielbiam. I z tym filmem w moim osobistym rankingu „Zakochany Szekspir” zdecydowanie przegrywa. A jak jest w takim razie z obrazem Johna Maddena? Powiedziałabym, że to film po prostu dobry. Naprawdę dobry, świetnie zrealizowany, przemyślany w każdym szczególe i niewiarygodnie poprawny. Trudno mu zarzucić coś konkretnego. Historia jest zgrabna, świetnie opowiedziana i przykuwa wzrok widza do ekranu. Ogląda się świetnie i ze sporą przyjemnością.

Najlepszy film roku 1999 według Akademii ma jeszcze kilka innych, niekwestionowanych zalet: piękne kostiumy i wspaniałą scenografię, a także świetne aktorstwo. Josepha Fiennesa nie pamiętam z żadnej innej produkcji, ale niewątpliwie w „Zakochanym Szekspirze” umiejętnie i z wdziękiem wypełnił swoje zadanie. Do Gwyneth wciąż żywię jakąś niechęć, głównie za sprawą słodkiej jak lukier „Emmy”. Tutaj spodobała mi się o wiele bardziej, ale Oscara bym jej za tę rolę nie dała. Drugi plan również prezentuje się barwnie i interesująco – Geoffrey Rush, Colin Firth, czy Judi Dench moim zdaniem wypadli bardzo dobrze.



„Zakochany Szekspir” to świetnie zrobiona i pięknie opakowana bajka. Żadna Viola mogła nie istnieć, ale w końcu czegóż się nie robi dla filmu? Bo przecież lubimy oglądać historie wielkich miłości, często w kostiumie z danej epoki. Komedia romantyczna? Może tak, ale zakończenie stawia „Zakochanego Szekspira” w lepszym świetle. I jeśli przy tym jest to film tak udany, pełen wdzięku i okraszony humorem, to czemu nie? Nie jest to dzieło wybitne i może nie zasłużyło na Oscara w kategorii „Najlepszy film”. Ale przecież to nie umniejsza przyjemności oglądania.

poniedziałek, 9 sierpnia 2010

Oscary ultramaryny

Miałam pewne opory, ale w gruncie rzeczy cieszę się, że przystąpiłam do wyzwania. Oglądanie filmów zazwyczaj przegrywa u mnie z czytaniem książek, chociaż w ostatnim czasie różnie z tym bywa ;) Więc zaczynamy.

Obejrzane:
* Slumdog. Milioner z ulicy (2009)
* Władca Pierścieni: Powrót Króla (2004)
* Chicago (2003)
* Titanic (1998)
* Angielski pacjent (1997)
* Lista Schindlera (1994)
* Amadeusz (1985)
* Czułe słówka (1984)
* Lot nad kukułczym gniazdem (1976)
* Ojciec chrzestny II (1975)
* Ojciec chrzestny (1973)
* Casablanca (1944)

Chciałabym (ale czy wyjdzie, to już nie wiadomo):
* Piękny umysł (2002)
* Gladiator (2001)
* American Beauty (2000)
* Zakochany Szekspir (1999)
* Forrest Gump (1995)
* Milczenie owiec (1992)
* Tańczący z wilkami (1991)
* Pożegnanie z Afryką (1986)
* My Fair Lady (1965)
* Przeminęło z wiatrem (1940)